ADO BROODBOOM TROMPET

Ado Broodboom trompet

door Ado Broodboom en Bert Vuijsje

Uitgeverij In de Knipscheer, verschijnt 11 maart 2017

 Ado Broodboom was in de jaren vijftig en zestig dé Nederlandse jazztrompettist, als stersolist bij de Ramblers en mede-oprichter van Boy's Big Band. 'Trompet? Dat was Ado Broodboom,' schreef Remco Campert. Hij maakte platen met Amerikaanse grootheden zoals fluitist Herbie Mann en saxofonist Lucky Thompson, en hij improviseerde de muziek bij drie voorstellingen van het toneelstuk Omzien in wrok. 

Hij is nu de negentig gepasseerd maar nog altijd een glasheldere raconteur, vol sterke anekdotes uit het muzikantenleven. Samen met journalist en jazzkenner Bert Vuijsje heeft hij een biografie in de ik-vorm gecomponeerd. Een leven, met sjeu, in spreektaal verteld.

Als zoon van een Nederlandse moeder en een Surinaamse vader, die in 1925 sterft als Ado Broodboom twee jaar is, wordt hij 'opgevoed met Ligakoeken en klompen'. De lagere-schooljongetjes uit Amsterdam-Noord schelden hem uit voor 'neger', maar als hij tientallen jaren later met saxofonist Kid Dynamite speelt, voelt hij zich buitengesloten. 'In zijn ogen was ik helemaal geen Surinamer.'

Op twaalfjarige leeftijd heeft hij de trompet ontdekt. Dankzij lessen van Marinus Komst op het Amsterdamse conservatorium groeit hij uit tot een begaafd muzikant die in de jaren vijftig drie keer in de poll van jazzblad Rhythme tot de beste trompettist wordt uitgeroepen. Met combo’s en big bands toert hij vanaf de bevrijding tot in de jaren zeventig door Europa en daarbuiten: van Zweden (waar hij in 1953 voor het eerst groupies achter zich aan krijgt) tot Tanger (waar hij samen met een stonede Wessel Ilcken naar Arabische films gaat kijken), en van Bern in Zwitserland tot Carnegie Hall in New York.

Ado Broodboom trompet is een bron van informatie voor de connaisseur, en een feest voor de jazzliefhebber die wil weten wat een trompettist beweegt in zijn instrument een martelwerktuig te zien.

Het boek is rijk geïllustreerd, mede dankzij de plakboeken die Ado Broodboom vanaf 1937 zorgvuldig heeft bijgehouden. Het gaat vergezeld van een cd met muzikale hoogtepunten uit zijn carrière.

'Ard Schenk en Kees Verkerk, twee beroemde schaatsers. Speelde Verkerk ook niet trompet? Nee, dat was Ado Broodboom.'

Remco Campert (CaMu)

de Volkskrant, 12 november 2004

'Je moet een andere naam kiezen. Ik geef terzake dikwijls goed advies. Henk Meyer recommandeerde ik de naam Henk Romein Meyer. Jij zou bijvoorbeeld Ado Broodboom kunnen heten.'

Gerard Reve, Brieven aan Bernard S. 1965-1975

‘Ik ben nooit zo gek op die trompet geweest. Echt niet. Ik zei altijd: het is een van de ergste martelwerktuigen die er bestaan. Maar als je dan toevallig eens een keer een goede embouchure had en alles liep, dan was je de gelukkigste man van de wereld.'

Ado Broodboom

Bert Vuijsje (1942) schrijft sinds 1962 professioneel over jazzmuziek. Hij publiceerde de interview-bundels De Nieuwe Jazz (1978) en Jazzportretten (1983), in 2004 gevolgd door Rita Reys: Lady Jazz. In 2005 ontving Bert Vuijsje de Pierre Bayle-prijs voor muziekkritiek; het was de eerste keer dat deze Nederlandse prijs werd toegekend aan een auteur van buiten de klassieke muziek. In 2013 kreeg hij de Jazz Media Award voor bijzondere jazzjournalistieke prestaties.

 

FAY CLAASSEN PRESENTEERT NIEUWE CD

Op zaterdag 14 januari gaf jazz zangeres Fay Claassen een concert in het Amsterdamse Bimhuis waarbij ze songs presenteerde uit haar nieuwe repertoire.
Ze werd begeleid door pianist Karel Boehlee, gitarist Peter Tiehuis en bassist Theo de Jong.
Saxofonist Toon Roos kwam als gastsolist drie nummers meespelen.

Luck Child is de titel van haar nieuwe cd die aan Fay Claassen werd uitgereikt door presentator Co de Kloet.

Ze zong onder meer Paul McCartney's Blackbird, Paul Simon's One Track Pony, Duke Ellington's In A Sentimental Mood, maar ook haar eigen song Feel The Beat en het door haar man, saxofonist Paul Heller, gecomponeerde Finding You. 

Een onverwacht hoogtepunt vormde de toegift: een indrukwekkende woordloze vertolking van de melodie van Turks Fruit, een hommage aan de vorig jaar overleden Toots Thielemans.

KERST-JAZZCONCERT IN AARTSWOUD

Een feestelijk kerstconcert van het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met zang van Francien van Tuinen in een romantisch oud kerkje in het hoge noorden van Noord-Holland.

Zij en haar man, drummer Joost Pätocka, wonen op een steenworp van dit kerkje in Aartswoud en organiseren daar sinds een paar jaar geregeld jazzconcerten.









De big band paste maar net in de kerk, maar de muziek vulde de ruimte heerlijk. Francien van Tuinen, ooit winnaar van het Nederlands Jazz Vocalisten Concours (waarbij Bert in de jury zat), is een ongelooflijk soepele en swingende vertolkster van het American Songbook. Deze avond wisselde ze classic als I've Got My Love To Keep Me Warm af met Amerikaanse kerstliedjes.  



Organisator Joost Patocka opende de avond

We hopen zeker snel in deze West-Friese jazzkerk terug te komen.

JAZZMIDDAG IN EDAM

Op zondag 16 oktober opende Amanda Kuyper, muziekredacteur van NRC Handelsblad, een tentoonstelling van jazzfoto's van Vincent Mentzel in jazzclub Mahogany Hall te Edam. 

De muzikale omlijsting werd, zoals wel vaker in deze mooie club, verzorgd door Clous van Mechelen. Deze keer op tenor, wegens ziekte van Rinus Groeneveld. Berend van den Berg zat nu aan de piano, Hans Ruigrok speelde bas. De uitstekende drummer was Truus Engels (ja, zuster van) .

 Op de achtergrond Vincent Mentzels portret van Rita Reys.

Ondanks zijn broze gezondheid was ook Cees Schrama van de partij. Hier in vrolijk gesprek met Amanda Kuyper.

Vincent Mentzel was jarenlang de belangrijkste fotograaf van NRC Handelsblad. Behalve ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders fotografeerde hij door de jaren heen ook geregeld jazzmusici. Bij de krant werkte hij eerst samen met Ruud Kuyper, die ook muziekjournalist was, en later met diens dochter Amanda.

Behalve Vincent Mentzel (links) waren er nog andere fotografen, o.a. Frits van Swoll, die hem zijn eigen recent verschenen jazzfotoboek liet zien.

 Jazzclub Mahogany ligt helemaal op het einde van de dijk bij de jachthaven van Edam.

Het was een prachtige zonnige herfstmiddag.

SO NEAR SO FAR

Iedere eerste vrijdag van de maand treedt in de Amsterdamse Academische Club het Bourgondisch Combo op, een jazzgezelschap onder leiding van Cees Hamelink met Arthur Heuwekemeijer tenorsax, Cajan Witmer piano, Daniël Mathot gitaar, Jacques Schols bas, Ben Schröder drums en zangeres Tamara Hoekwater.

Op vrijdag 4 maart presenteerde daar  jazzschrijver Jeroen de Valk zijn nieuwe boek, een bundel interviews met 15 Amerikaanse en Nederlandse jazzgrootheden, getiteld So Near So Far. Van Arnett Cobb tot Ornette Coleman en van Marcel Thielemans tot Jimmy Knepper.

Cees Hamelink brengt ook altijd zijn vibrandoneon mee, waarop hij melancholische warme ouderwetse liedjes speelt.

Tamara Hoekwater is de sfeervolle zangeres en presentatrice.

Elke eerste vrijdag van de maand vanaf 17.00 uur dus inspirerende jazz in een academische context, met heerlijk gratis fingerfood. De Academische Club is makkelijk te vinden, aan de Oudezijds Achterburgwal in Amsterdam, vlak naast de ingang van de Oudemanhuispoort.

En het boeiende boek van Jeroen de Valk is te bestellen via zijn website www.jeroendevalk.nl

WYNTON MARSALIS IN AMSTERDAM

Een fantastische avond op maandag 8 februari:
Wynton Marsalis met zijn Jazz at Lincoln Center Orchestra in  het Amsterdamse Concertgebouw.
Het was verrassend dat Marsalis niet vóór de band stond, maar gewoon links in de trompetsectie zat, vanwaar hij wel alle aankondigingen deed.
Op het repertoire werk van George Gershwin en Duke Ellington.
Ze openden meteen heel mooi met de Rhapsody in Blue in een arrangement van Billy Strayhorn, waarin de prominente klarinetpartij curieus genoeg door de baritonsaxofonist wordt gespeeld.

In Rialto Ripples, een van Gershwins vroegste ragtime-composities uit 1917, kwam ook de sousafoon aan bod.














Tegen het slot werd ook Ellingtons classic Mood Indigo vertolkt.

En in I Got Rhythm deed onverwacht een gastsolist zijn intrede:
Brad Mehldau.
De orkestleden keken gefascineerd toe hoe de beroemde pianist zich in de muziek mengde.

De volgepakte zaal reageerde met uitbundige ovaties, dus er kwam natuurlijk een toegift. Dat werd Gershwins Lady Be Good, door het Wynton Marsalis-kwintet met tenorist Walter Blanding.

IEDEREEN SPEELT VOOR HET JAZZARCHIEF

Het benefietconcert voor het Nederlands Jazz Archief werd dit jaar voor de vierde keer gehouden.
De avond werd spetterend geopend door de Konrad Koselleck Big Band. Zij speelden eigen arrangementen van de dirigent en Ratten op de trap, een zeventig jaar oude compositie van Boy Edgar.

De presentatie was in handen van Frank Jochemsen en Mijke van Wijk, die wij kennen van de soul&jazz-zender Radio 6, die helaas per 1 januari 2016 wordt opgeheven.
Tijdens vorige benefietconcerten hebben al grote namen opgetreden zoals Rita Reys, Ruud Jacobs, Peter Beets, Rein de Graaff, Bert van den Brink, Ack van Rooyen, Theo Loevendie, Yuri Honing, Fay Claassen en Francien van Tuinen.

Het Gideon Tazelaar-trio met de 18-jarige tenorsaxofonist Gideon Tazelaar, bassist Ties Laarakker en drummer Wouter Kühne.
Met hun jeugdige enthousiasme en virtuositeit lieten zij zien dat de jazz wel degelijk een toekomst heeft.

Een hoogtepunt was het optreden van zangeres Denise Jannah met de Konrad Koselleck Big Band. Zij begon met een doorleefd New York State Of Mind en sloot af met een superswingend Come Rain Or Come Shine.

Na de pauze diepe concentratie voor het duo Eric Vloeimans trompet en Jeroen van Vliet piano.
Zij speelden sfeervolle eigen composities die ook op hun nieuwe cd staan.

De nieuwe voorzitter van het Nederlands Jazz Archief is prof. dr. Cees Hamelink.
Hij werd geïnterviewd door Mijke van Wijk.

 

Calefax Rietkwintet werd voor deze gelegenheid aangevuld met bassist Tony Overwater en drummer Wim Kegel.  Dit kwintet, dat gewoonlijk stukken uit het klassieke repertoire speelt, heeft zich nu ook gewijd aan jazz. 
Zij speelden enkele delen uit Such Sweet Thunder, de op Shakespeare geïnspireerde suite van Duke Ellington en Billy Strayhorn.
Derde van links staat saxofonist Raaf Hekkema, die Ellingtons muziek voor Calefax arrangeerde.

De prachtige muzikale avond werd explosief afgesloten door Bruut!, een jong jazzkwartet met het saxofoontalent Maarten Hogenhuis. Ze brachten een authentiek Hammondorgel mee, dat werd bespeeld door Folkert Oosterbeek.

SEE YOU NEXT YEAR