NIET NAAR NORTH SEA, WEL NAAR GENT JAZZ

Dit jaar besloten we om naar het mooie Belgische Gent te gaan en de heksenketel in Rotterdam te vermijden.
Ook in Gent waren grote sterren te bewonderen: Sonny Rollins, B.B. King, Mavis Staples, Randy Brecker, Terence Blanchard en Chick Corea en nog vele anderen.
Prince hebben we helaas (?) gemist, die speelde hier een paar dagen eerder.





Links de 80-jarige Sonny Rollins, rechts de 85-jarige B.B. King - allebei nog vol vuur en vrolijkheid.





Randy Brecker kwam met een fusion-achtige jam-band.
Gospelzangeres Mavis Staples, ook al in de 70, had haar zuster bij zich en een virtuoze gitarist. Ze zong met enorme power.
B.B. King, die dezelfde avond na haar optrad, riep haar nog even bij zich op het podium, maar het kwam helaas niet tot een duet.

















Eén dag genoten wij het voorrecht in het VIP-domein te mogen vertoeven en eten.
Dat hield in: voor het eerste concert champagne en hapjes, in de pauze het hoofdgerecht, tenslotte na het tweede concert de desserts.

De hapjes vooraf werden in kleine kommetjes geserveerd.




Het hoofdgerecht in buffet-vorm: Links het mosselmeisje, rechts de lamsbout wordt voorgesneden. Je kon ook pasta kiezen of tartaar.
Daarnaast werden er warme hapjes rondgedeeld, zoals bij voorbeeld een zeer elegante, moderne variatie van Vol au vent .



























De toetjes kwamen in kleine glaasjes die op een enorme glasplaat werden binnengedragen.
Ook de ijsjes werden in kleine glaasjes geserveerd.





.

Uiteraard zijn er in de stad Gent ook uitstekende restaurants te vinden.
Wij lunchten bij Belga Queen aan de Graslei:
Garnalencroquetjes, paling in het groen en een salade met gerookte zalm, garnaaltjes, foie gras en ganda-ham.


















Al met al een zeer geslaagd jazz- en eet-weekend.
Wie weet gaan we volgend jaar toch weer naar North Sea in Rotterdam.
Het mooie terrein met de grote tent in Gent zullen we zeker ook nog eens bezoeken.

STORM EN STRAND EN LEKKERE VIS

Jo had twee vissen gevangen: zeebaarzen.
Vol trots houdt hij ze in de lucht.
Ze worden eerst geschubd en schoongemaakt.
Dan gaan ze op de barbecue.












Wij zitten binnen in het strandhuisje want het is koel en er staat een enorme storm. Jo is druk in de weer en wij eten borrelhapjes.




De vis is klaar en ziet er prachtig uit. Smullen maar.











Zo zie je maar weer: ook al is het grijs weer, toch is het sfeervol aan het strand.

DE JAARLIJKSE FAMILIE-LUNCH

Vorige week vierden we onze jaarlijkse familie-lunch in het huis van mijn zusje Dorine. Heel fijn om alle neven en nichten en kleinkinderen bij elkaar te zien, ook om onze ouders te herdenken, die een paar jaar geleden allebei zijn overleden.

Iedereen had zelf een culinaire bijdrage verzorgd. Bert had mooie witte en rode wijn meegebracht.
Eerst een tafel vol lekkers bij de koffie: koekjes van Myrke, suikerbrood van Sanne, aardbeien met vanilleroom van Irene.
De jongsten aan het hoofd van de tafel: Felix en Madelief - twee kinderstoelen naast elkaar.














Daarna de hartige schotels: een salade caprese en warme gevulde champignons van Dorine en een gehaktbrood van Irene.













Zelf had ik een tortilla met aardappels en courgette gemaakt en een hartige cake.















Sanne had haar been gebroken. Ze moest rustig blijven zitten.
Irene zat gezellig tussen de spelende kinderen op de grond.













Vaisha had het toetje gemaakt: een heerlijke frambozen-tiramisu .




Het was een hele gezellige dag, alleen jammer van het Hollandse weer.
Volgend jaar weer aan de grote tafel in de tuin.
Onze dank aan gastvrouw Dorine (foto met dochter Myrke) en haar man Bert.

DRIE WEKEN HOTEL CALIFORNIA

Een bijzondere en gevarieerde vakantie: jazz in Los Angeles, sneeuw boven op de bergen bij de sequoia's, hitte in Palm Springs, koelte in San Diego.
Op het LA Jazz Festival: pianist Rein de Graaff bij de trumpet summit met Bobby Shew en Valery Ponomarev.

Bijna altijd hebben we lekker gegeten. Soms verfijnd Italiaans (bij Al Dente in Palm Springs), soms een eenvoudige hamburger bij In-N-Out-Burger.












In het Sequoia National Park staan de grootste bomen ter wereld. Je kunt er prachtig wandelen, maar er lag nog flink wat sneeuw en het was erg koud.










Ik mocht het raampje van de auto niet opendraaien om de beer te fotograferen.




Het Amerikaanse eten kan uitstekend zijn: een superdikke steak voor hem, precies goed rood en sappig, en voor mij crab legs met een botersaus erbij - ze waren al doorgesneden dus je kon het warme krabvlees er zó uitscheppen.














In de eenvoudige lodge was een lunchbuffet ingericht. De lunch - alles voor 9,95 $ inclusief fris en koffie! - bestond uit soep, sandwich, salades, warm buffet en taart toe. Hier at ik het smerigste eten van de hele vakantie (niet op): avocado met suiker en vanillesmaak.







Het beste aten we in San Diego in het Italiaanse restaurant Arrivederci: voor Bert een lamsrack en voor mij Eggplant Parmezan.













In Palm Springs (eindelijk echt warm) bezochten we de jazzclub van (wijlen) jazz-zanger Mel Tormé. En natuurlijk is er de Frank Sinatra Drive.










Een onvergetelijke vakantie vol natuur, avontuur, rust en decadentie.